VROUWEN: EEN NEVER ENDING STORY
Wanneer ik naar mijn werk kijk over de jaren, zie ik dat het verandert. Realisme geeft steeds meer ruimte aan eigen invulling, het is mijn persoonlijke visie op vrouw zijn. Naast puur, zijn mijn vrouwelijke modellen zoveel meer. Dat ‘zoveel meer’ hoeft niet binnen kaders te worden weergegeven, zolang de toeschouwer de energie die uitgaat van het werk voelt. De cirkel is voor mij de basisvorm van de compositie omdat ze symbool staat voor de vrouwelijke energie. Vrouwen geven het leven door en daarom is hun energie eeuwigdurend en circulair. De vrouwelijke energie zorgt voor continuïteit in de wereld, de mannelijke energie is natuurlijk net zo noodzakelijk maar met een explosievere heftige impact. Mijn modellen zijn een vervoermiddel voor mijn gevoelens en emoties. Ze geven me handvaten om dingen die ik wil laten zien een vaste vorm te geven. Uiteindelijk zijn het vooral de onzichtbare, niet stoffelijke elementen die de grootste waarde vertegenwoordigen. Denk aan liefde, vrijheid, rust en kracht. In mijn schilderijen geef ik via mijn modellen expressie aan deze onzichtbare waarden en emoties. Al tijden voel ik me aangetrokken tot kunstenaars die met circulariteit als thema bezig zijn, bijvoorbeeld Anselm Kiefer. Geboren in het laatste jaar van de oorlog heeft hij met zijn familie de eerste maanden van zijn leven in het bos doorgebracht. Schuilend voor de bombardementen en het geweld. Als kind speelde hij tussen de vliegtuigwrakken en zag hoe daar een jaar later weer mos op begon te groeien en hoe er bloemen en beestjes een nieuw thuis vonden tussen de chaos. De grootste ellende is meteen ook weer een voedingsbodem voor nieuw leven.
IN THE END IS THE BEGINNING AND IN THE BEGINNING IS THE END.
Dit is het belangrijkste thema binnen zijn en mijn werk. Het eeuwigdurende, het continue proces van vallen en opstaan, opbouwen en afbreken, geboorte en dood. Elke ster vergaat tot stof en uit dat stof ontstaan weer nieuwe sterren.
In mijn werk spelen deze ideeën ook een rol. Hoe een schilderij er uiteindelijk uit komt te zien, staat niet vooraf vast. Het proces is elke keer anders. Elke veeg die op het doek komt is een reactie op de vorige penseelstreek. Ik houd ervan mijn werk in stappen op te bouwen, ik houd van gelaagdheid op het doek. Op die manier breng ik diepgang in mijn werk. Het is één van de redenen waarom ik met olieverf werk. Na elke streek loop ik naar achteren om het gevolg van mijn handeling te peilen. Regelmatig stropt het proces en belandt een doek aan de kant. Dat zijn buitenkansjes: mooie voedingsbodems voor nieuw werk. Ik schilder niet graag op een wit doek, dat is te rustig, daar zit geen energie in. Liever werk ik op een beschilderd doek: Ik schuur, draai het doek en experimenteer er op los. Het creatieve proces begint bij de keus van het doek; daar kan bijvoorbeeld een werveling inzitten, of een stuwing of rust. Als ik daar een ander schilderij op begin moeten die energieën naar elkaar gebracht worden en dat is heel spannend. Ik wordt dan geprikkeld dingen te doen die buiten mijn comfortzone liggen. Dit proces stelt mij voor keuzes die ik niet kan ontwijken; wat laat ik staan, hoe kan de energie gestuurd worden, versterkt? Alleen de werking van kleur al stelt me voor duizend nieuwe keuzes….
Door de gelaagdheid in mijn schilderwerken is het soms moeilijk te bepalen wanneer iets klaar is om naar de galerie te gaan. Het is af voor dat moment, als ik het een jaar later weer op de ezel zet kan het weer veranderen. Net als alles in de natuur en wijzelf groeit ook een schilderij. En eigenlijk is het -net als wijzelf- nooit af. Heden en verleden weven door elkaar. En als ik verander veranderen de schilderijen mee.